Γιατί το να «τα βγάζεις πέρα» συνεχώς μπορεί να φθείρει αθόρυβα την ψυχική σου ισορροπία
Η σύγχρονη ζωή ανταμείβει την αντοχή.
Το να συνεχίζεις, να λειτουργείς, να παραμένεις παραγωγικός — ακόμη κι όταν μέσα σου νιώθεις εξαντλημένος — συχνά θεωρείται δύναμη. Από νωρίς, πολλοί μαθαίνουμε ότι η δυσκολία πρέπει να ξεπερνιέται γρήγορα ή να μη φαίνεται καθόλου.
Έτσι δημιουργείται μια σιωπηλή πίεση: να αντεπεξέρχεσαι πάντα, ακόμη κι όταν τα εσωτερικά σου αποθέματα έχουν μειωθεί.
Η αντοχή γίνεται συνήθεια. Συνεχίζεις όχι επειδή είσαι καλά, αλλά επειδή το να σταματήσεις μοιάζει επικίνδυνο ή «λάθος». Και το ψυχικό βάρος δεν εξαφανίζεται — απλώς γίνεται πιο ήσυχο, πιο βαθύ και πιο εύκολο να αγνοηθεί.
Το να αντέχεις συνεχώς δεν είναι πάντα ένδειξη ψυχικής δύναμης.
Συχνά είναι ένδειξη ότι δεν υπάρχει χώρος για αποκατάσταση.
Όταν η αντοχή αντικαθιστά την επίγνωση
Υπό παρατεταμένη πίεση, οι άνθρωποι δεν καταρρέουν απαραίτητα. Προσαρμόζονται. Κανονικοποιούν την ένταση. Αναβάλλουν τις συναισθηματικές τους ανάγκες και αποδέχονται την εξάντληση ως κάτι «φυσιολογικό».
Αυτό δεν είναι άρνηση — είναι επιβίωση.
Με τον καιρό όμως, αυτή η κατάσταση δημιουργεί αποσύνδεση από τα εσωτερικά σήματα. Η κούραση αγνοείται. Η συναισθηματική φόρτιση μετατίθεται για αργότερα. Η ξεκούραση γίνεται κάτι που θα έρθει «όταν ηρεμήσουν τα πράγματα».
Συνήθως, δεν έρχεται.
Γιατί το να κάνεις πίσω μοιάζει δύσκολο
Για πολλούς, το να μη «αντεπεξέρχονται» προκαλεί μεγαλύτερο φόβο από το να συνεχίζουν κουρασμένοι. Υπάρχει φόβος καθυστέρησης, απογοήτευσης των άλλων ή συνάντησης συναισθημάτων που έχουν μείνει για καιρό στο περιθώριο.
Σε μια κουλτούρα που εκτιμά τον έλεγχο και τη σταθερότητα, η ευαλωτότητα μοιάζει ρίσκο.
Έτσι, η ερώτηση δεν είναι αν κάποιος είναι καλά — αλλά αν συνεχίζει να λειτουργεί.
Μια διαφορετική ματιά
Το να αναγνωρίσεις την πίεση να αντέχεις συνεχώς δεν σημαίνει παραίτηση.
Σημαίνει ότι η ψυχική ευεξία δεν μετριέται από το πόσο αντέχεις χωρίς να μιλάς.
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη δύναμη και στην εγκατάλειψη του εαυτού.
Δεν χρειάζεται κάθε βάρος να λυθεί άμεσα. Μερικές φορές, η απλή αναγνώριση — χωρίς κριτική — αρκεί για να αρχίσει να ελαφραίνει.
Κλείνοντας
Η ψυχική ισορροπία δεν έρχεται πιέζοντας τον εαυτό μας περισσότερο.
Ξεκινά όταν επιτρέπουμε την ειλικρίνεια — ακόμη και τη σιωπηλή — για το πώς πραγματικά νιώθουμε.
Το να αφήνεις την ανάγκη να αντεπεξέρχεσαι συνεχώς δεν είναι αδυναμία.
Συχνά είναι το πρώτο ήρεμο βήμα προς την ισορροπία.
Greek 
English