Σε έναν κόσμο που συχνά αναγνωρίζει μόνο τα μεγάλα επιτεύγματα, οι μικρές νίκες περνούν απαρατήρητες. Μαθαίνουμε να κοιτάμε μπροστά, να στοχεύουμε ψηλότερα, να συνεχίζουμε ασταμάτητα — συχνά χωρίς να αναγνωρίζουμε πόσο δρόμο έχουμε ήδη διανύσει. Κι όμως, η πραγματική πρόοδος σπάνια είναι θεαματική. Συνήθως εξελίσσεται αθόρυβα, μέσα από μικρές στιγμές προσπάθειας, επίγνωσης και επιλογής.
Μια μικρή νίκη μπορεί να είναι το ότι πέρασες μια δύσκολη μέρα με λίγο περισσότερη ηρεμία. Μπορεί να είναι το ότι επέλεξες την ξεκούραση αντί για την εξάντληση, ότι μίλησες όταν συνήθως σιωπάς ή απλώς ότι εμφανίστηκες, ακόμα κι όταν η κινητοποίηση ήταν χαμηλή. Αυτές οι στιγμές μπορεί να μην εντυπωσιάζουν, αλλά εσωτερικά έχουν αξία. Χτίζουν εμπιστοσύνη με τον εαυτό σου.
Το να αναγνωρίζεις τις μικρές νίκες δεν σημαίνει ότι χάνεις τη φιλοδοξία σου ή ότι συμβιβάζεσαι. Σημαίνει ότι αναγνωρίζεις την κίνηση χωρίς να επαναπαύεσαι. Όταν η πρόοδος δεν αναγνωρίζεται, το μυαλό εγκλωβίζεται στο «δεν είναι αρκετό», κάτι που εξαντλεί και αποθαρρύνει. Όταν όμως η πρόοδος γίνεται ορατή — έστω και σιωπηλά — δημιουργεί ορμή.
Το κλειδί βρίσκεται στην ισορροπία. Οι μικρές νίκες δεν είναι ο τελικός προορισμός· είναι σημάδια στη διαδρομή. Υπενθυμίζουν ότι κάτι αλλάζει, ακόμη κι όταν η αλλαγή μοιάζει αργή. Σε βοηθούν να παραμένεις συγκεντρωμένος χωρίς ακαμψία και κινητοποιημένος χωρίς πίεση.
Η ανάπτυξη δεν απαιτεί συνεχή ένταση. Απαιτεί σταθερή παρουσία. Όταν μαθαίνεις να αναγνωρίζεις τα μικρά βήματα χωρίς να χάνεις τη συνολική εικόνα, η πρόοδος γίνεται πιο γειωμένη, πιο ανθρώπινη και πολύ πιο βιώσιμη.
Greek 
English