Η εμπιστοσύνη στις αποφάσεις σου δεν είναι κάτι που είτε υπάρχει είτε όχι. Είναι κάτι που χτίζεται, αποδυναμώνεται και ξαναχτίζεται με τον χρόνο — συχνά χωρίς να συνειδητοποιείς πότε ακριβώς αλλάζει.
Για πολλούς ανθρώπους, η απώλεια της αυτοεμπιστοσύνης δεν προέρχεται από ένα μεγάλο λάθος. Προέρχεται από την επανάληψη. Από το να διορθώνονται συνεχώς οι επιλογές σου. Από το να αμφισβητείται η κρίση σου. Από το να παίρνουν άλλοι αποφάσεις για εσένα «για το καλό σου». Σταδιακά, μαθαίνεις ότι είναι πιο ασφαλές να περιμένεις, να ρωτάς, να διστάζεις — ακόμα κι όταν ξέρεις τι θέλεις.
Με τον καιρό, δημιουργείται απόσταση ανάμεσα στη σκέψη και τη δράση. Μπορεί να έχεις ακόμα έντονο ένστικτο, αλλά δυσκολεύεσαι να το ακολουθήσεις. Αναλύεις ξανά και ξανά σενάρια, φαντάζεσαι εναλλακτικές εκβάσεις, αναρωτιέσαι αν μια άλλη επιλογή θα ήταν καλύτερη. Η απόφαση μπορεί να έχει περάσει, αλλά η αμφιβολία παραμένει.
Η επαναδόμηση της εμπιστοσύνης ξεκινά με την αναγνώριση ότι η αβεβαιότητα δεν είναι ένδειξη αποτυχίας. Είναι φυσικό μέρος της λήψης αποφάσεων, ειδικά σε καταστάσεις με συναισθηματικό βάρος. Η αυτοπεποίθηση δεν προέρχεται από το να έχεις πάντα δίκιο — προέρχεται από το να μπορείς να σταθείς δίπλα στον εαυτό σου, ακόμα και όταν το αποτέλεσμα δεν είναι ξεκάθαρο.
Σκέψου ένα απλό παράδειγμα: το αν θα μιλήσεις σε μια επαγγελματική συνάντηση. Μπορεί να έχεις κάτι ουσιαστικό να πεις, αλλά μια εσωτερική φωνή ρωτά: Κι αν δεν είναι χρήσιμο; Κι αν παρεξηγηθώ; Όταν μένεις σιωπηλός, τίποτα δεν φαίνεται να πάει στραβά — όμως κάτι μέσα σου μετακινείται. Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, το μυαλό σου μαθαίνει ότι η αποφυγή είναι πιο ασφαλής από την έκφραση.
Η επαναδόμηση της εμπιστοσύνης σημαίνει να παρατηρείς αυτές τις στιγμές χωρίς αυτοκριτική. Να αναγνωρίζεις ότι οι επιλογές σου — ακόμα και οι ατελείς — αντικατοπτρίζουν τις αξίες, τις εμπειρίες και την κατανόησή σου εκείνη τη στιγμή. Η σκληρή αναδρομική κριτική μόνο βαθαίνει την αποσύνδεση.
Η εμπιστοσύνη μεγαλώνει όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να αποφασίζει χωρίς να αμφισβητεί άμεσα την αξία ή την ευφυΐα του. Δεν χρειάζεται κάθε απόφαση να δικαιολογείται. Δεν χρειάζεται κάθε αποτέλεσμα να είναι τέλειο. Κάποιες φορές, το να επιλέγεις και να στέκεσαι σε αυτή την επιλογή είναι αρκετό.
Αυτό δεν αφορά το να γίνεις ατρόμητος ή απόλυτα αποφασιστικός από τη μια μέρα στην άλλη. Αφορά το να μικραίνεις σταδιακά την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που νιώθεις και σε αυτό που επιτρέπεις στον εαυτό σου να πράξει — και να μαθαίνεις ότι έχεις δικαίωμα να υπάρχεις πλήρως στη δική σου ζωή.
Greek 
English