Η αυτοαμφισβήτηση σπάνια εμφανίζεται δυναμικά. Δεν ανακοινώνει την παρουσία της ούτε έρχεται απότομα. Συνήθως εισχωρεί αθόρυβα — μέσα από μικρές στιγμές δισταγμού, διακριτική αμφισβήτηση του εαυτού και τη σταδιακή συνήθεια να αμφιβάλλεις για τις επιλογές σου.
Στην αρχή, μοιάζει λογική. Κοντοστέκεσαι πριν μιλήσεις. Ελέγχεις ξανά μια απόφαση. Αναλύεις μια συζήτηση ξανά και ξανά στο μυαλό σου. Καθεμία από αυτές τις στιγμές δεν φαίνεται επιβλαβής από μόνη της. Μάλιστα, μπορεί να μοιάζουν με υπευθυνότητα ή επίγνωση. Όμως με τον χρόνο, αυτές οι μικρές παύσεις συσσωρεύονται.
Η αυτοαμφισβήτηση συχνά αναπτύσσεται σε περιβάλλοντα όπου η πίεση είναι συνεχής και η επιβεβαίωση περιορισμένη. Απαιτητικοί χώροι εργασίας, ασαφείς προσδοκίες, συνεχής σύγκριση ή προηγούμενες εμπειρίες όπου οι απόψεις σου υποτιμήθηκαν μπορούν σταδιακά να διαβρώσουν την εσωτερική εμπιστοσύνη. Έτσι, αρχίζεις να βασίζεσαι περισσότερο στην εξωτερική επιβεβαίωση και λιγότερο στη δική σου κρίση.
Αυτό που κάνει την αυτοαμφισβήτηση δύσκολη στην αναγνώριση είναι ότι συχνά μεταμφιέζεται σε λογική. Σου λέει να περιμένεις, να είσαι προσεκτικός, να αποφύγεις τα λάθη. Κάτω όμως από αυτή τη φωνή βρίσκεται ο φόβος — όχι της αποτυχίας, αλλά του να κάνεις λάθος, να κριθείς ή να εκτεθείς.
Γι’ αυτό η αυτοαμφισβήτηση δεν μοιάζει αρχικά με πρόβλημα. Μοιάζει με προσοχή. Μόνο αργότερα αποκαλύπτει το κόστος της: καθυστερημένες αποφάσεις, σιωπηλές απόψεις και την ήσυχη αίσθηση αποσύνδεσης από το ένστικτό σου.
Η αναγνώριση του τρόπου με τον οποίο σχηματίζεται η αυτοαμφισβήτηση δεν έχει στόχο την αυτοκριτική. Έχει στόχο την επίγνωση. Όταν βλέπεις το μοτίβο, δημιουργείς χώρο να σχετιστείς διαφορετικά με τον εαυτό σου — όχι επιβάλλοντας αυτοπεποίθηση, αλλά ξαναχτίζοντας την εμπιστοσύνη με ειλικρίνεια και ηρεμία.
Greek 
English